نکبت که بیافتد به جان و زندگی آدم، دیگر بهضرب و زور هیچ محلول و اسید و شویندهای پاک نمیشود. میچسبد و چنگالهایش را فرو میکند در پوست و گوشت و رگ آدم. فقط میماند که نگاهش کنی، قبولش کنی، بپذیری که هست، هست و میماند با تو تا هستی و نفس میکشی.

بهار شده اما سر بالا نگرفتهام هنوز تا ببینم درختهای دو سوی خیابان مثل هر سال دستهاشان را گره زدهاند بههم، دو باره چتر سبزرنگشان را گشودهاند، دو باره دالانی بهشتی ساختهاند تا آدم درش پرواز کند و خودش را بسپارد به خنکای نسیم بهاری و زمزمهی برگها و بازی نور و نور و نور..

دیروز پسرعمویم را دیدم. کوچکترین پسرِ عموی بزرگِ مرحومم. همان که خانهاش مجمعِ آخر هفتههای فامیل بود. بزرگترها نشسته در پذیرایی بزرگ و نورگیر خانهی عمو و کوچکترها، ما، ویلانِ حیاط و پشتبام و دار

تماس گرفتم و جلسات هفتگی اردیبهشت را کنسل کردم. راستش دیشب وقتی با پلکهای نیمهباز سعی میکردم رادیو را خاموش کنم با خودم گفتم چه میشود اگر سهشنبه که شد جلسه را بپیچانم؟ دیدم هیچ. هیچ اتفاق خاصی نم

چه احساسی دارم؟ احساس پوکی و پوچی. گاهی که نشستهام و بیکار و بیعارم، که اغلب اوقات اینطور است، با انگشتم دو سه تا تقّه میزنم روی سرم و میبینم که صدا میپیچد در جمجمهام و میگویم پوکه آقا، پوک.

گاهی که میخواندم یا میشنیدم انسانی همنوع خودش را بهقتل رسانده است از خودم میپرسیدم کشتن، کشتن یک آدم چه حسّی دارد؟

قلبم مچاله شده است. دوست دارم شب برسد و چشمهایم را ببندم و در سکوت خانه سوگواری کنم. برای تو، برای خودم، برای روزگارم. برای روزگاری که ساختهام و آتشی که برافروختهام.

خوابهای هجوی دیدم دیشب. پاره پاره و محو. لابهلای خوابها بیدار میشدم از درد دندان و صدای نالهام در سیاهی شب میپیچید. آخرین دفعه پنجوبیست دقیقه بود که چشم باز کردم. کمی پلک زدم و چرتکه انداختم ک

در انتظار معجزه نیستم، فقط اگر دستی باشد تا چراغی هر چند کمفروغ را پیش پایم بگیرد تا راه را بشناسم از بیراهه..

سهشنبه، کمی مانده بهظهر که نشسته بودم روی صندلی سیاهرنگ و نگاهم روی زمین بود و بهپاهایی که کوتاه و بلند میشد، با صدایی که از ته چاه بیرون میآمد میگفتم «هنوز بیدار نشدهام. دیشب برای خلاصی از خش

مردم پخشوپلای خیابانند. به خرید یا تماشای زرقوبرق ویترینها یا کالای فرششدهی دستفروشها در معبر. میگذرم از میانشان و در پسِ قامتهای بهاریشان گُم میشوم.

میدانم میشود خیلی کارها را انجام داد یا که هر کار و باری را ترک کرد. میشود خیلی حرفها را بر زبان آورد یا گالهی دهان را بست و سکوت کرد. میشود خیلی راهها را رفت یا که چمباتمه نشست یکگوشه، یککنج. میشود سطربهسطر و صفحهبهصفحه نوشت یا خیره شد بهصفحهی سپیدِ هولناکی که کمکم دهان باز میکند تا آدم را ببلعد. م...

اواخر همینماه وارد چهلسالگی میشوم. خوشحالم؟ نه. غمگینم؟ نه. دچار یکجور کرختی هستم. بیحسّی، تعلیق، واماندگی. بیستساله که بودم خیال میکردم در همچه سنّی صاحب دختر یا پسری هفده، هجدهساله هستم که

نشسته بود و مشغول کوکزدن ملحفهی سپید تا ببر بازیگوش روی پتو را قاب بگیرد. من ولو شده بودم روی زمین و سعی میکردم تا انسان ایرانی را تحلیل جامعهشناسی کنم و نیمنگاهی داشتم به کوکهای منظم و انگشتانی که روی حاشیهی ملحفه میجنبید. فرز و چابک. درست مثل رقّاصهی هندی، توی آن کلیپ دو سهدقیقهای یوتیوب.

مصیبت وقتی بخواهد ببارد، از زمین و آسمان میبارد. یکهو و توامان. حتی اگر لش کرده باشی توی خانه و بعد از مدتها کتاب خوانده باشی یکریز، و یادت آمده باشد که ای بابا، میشود همچنان حظ برد از خواندن و خواندن و بیشتر خواندن، دقیقا همانوقت مصیبت، با تعفّن همیشگیاش، با قدمهای نحساش سر میرسد و گه میزند بهخودت ...

شب نبود و صبح نبود و جهان معلّق مانده بود در سیاهچالهای بیابتدا و بیانتها.

حالا فروردین است. فروردین نودوهشت. ده روز اول را سوزاندهام و میدانم باقیاش را هم میسوزانم. سوزاندن که چه عرض کنم، تر میزنم بهزندگیام. عصبیام. میلرزم از خشم. خشم مفرط. چند روز قبل که عمهی بزر

همهی آنچه در این ایام نگفتهام این است که لعنت به من، زمانی که زاده شدم، زیستم و از دنیا خواهم رفت.

با صدای اذان بیدار میشوم. چراغ اتاق روشن است. گیج و منگ خیره میشوم بهسقف و از خودم میپرسم اینجا کجاست؟

وقتِ دادگاه داشتم. یکّه و تنها رفته بودم و قاضی محکومم کرده بود به حبسی بلندمدّت. گریه میکردم و میپرسیدم آخر چرا؟ به چه جرمی؟ و قاضی و اعوان و انصارش میگفتند کاری است که شده، چارهای نیست. چارهای